Resumé

Resumé ~ SchreeuwendeStilte.nl 0
Afbeelding van PublicDomainPictures / Pixabay.com

Mijn moeder heeft astma, nee geen astmatische bronchitis, maar écht astma. Ze krijgt hiervoor al haar hele leven medicijnen. Uiteindelijk bleek toen ze de eerste keer zwanger raakte, dat de dokter haar adviseerde te stoppen met de medicatie voor haar schildklieren. Maar toen ze de tweede keer zwanger bleek, zei diezelfde huisarts dat deze medicatie geen problemen zou opleveren voor de nog ongeboren baby.

Foutje, bedankt!

Dat tweede kindje was ik. En ik werd geboren – drie weken te laat – en met een keel dat net zo dik en opgezet was als de rest van mijn nog kleine maar best wel stevige rompje. Mijn moeder vond dat ik wel wat klaaglijk huilde die eerste dagen en dat ik niet zo’n happy baby was. Maar de huisarts zei dat dat wel bij zou trekken. Na een week of twee vond mijn moeder het welletjes. Ze pakte me op, en ging naar het ziekenhuis. Daar werd ik drastisch onderzocht, en spendeerde ik zo’n drie maanden aan een heleboel infuusjes en onderging ik nog diverse andere testen en onderzoeken.

Weer naar huis

Hoewel ik in het ziekenhuis al snel opknapte, vonden mijn ouders die slangetjes en kabeltjes op mijn nog kleine postuurtje maar drie keer niks, en waren de verpleegkundigen dol op me vanwege mijn vrolijke inborst. Ik mocht na een poosje weer naar huis. En groeide vervolgens op met diverse controles tussendoor op mijn schildklieren, maar steeds weer bleek dat de artsen zeiden dat ik er geen permanente nadelige gevolgen aan had overgehouden. Maar dat ik beter tot zeker mijn 10de levensjaar geen jodium meer mocht gebruiken.

Slechthorendheid vanaf mijn prille jeugd

Hoewel de artsen steeds weer concluderen dat alles goed en wel is, bleek mijn gehoor niet al te best. Al vanaf jongs af aan ben ik slechthorend. Kon het zijn dat die verdikking in de schildklieren het slakkenhuisje van mijn gehoorsysteem in elkaar heeft gedrukt? De artsen dachten van niet. En het was qua gehoor vooral afwachten totdat ik volwassen zou zijn om te weten of ze ook maar iets aan deze slechthorendheid konden doen.

Neusoperatie en gevolgen

Op mijn 24ste werd ik geopereerd aan een neustussenschotje wegens chronische voorhoofdholte-ontstekingen, waardoor ik ook vaak last had van voortdurende verkoudheden. Met als resultaat dat ik dan nog slechter hoorde. Na deze operatie adviseerde een KNO-arts me toch eens na te gaan denken over hoorapparaatjes. Natuurlijk dacht ik tezelfdertijd dat ik me nog niet zo oud wilde voelen. En stelde deze beslissing nog twee jaar voor me uit. Totdat diezelfde KNO-arts riep dat ik de apparaatjes minstens 6 weken zou mogen testen en uitproberen. Toen ging ik overstag. En onnodig te melden, er ging een wereld voor me open. Ik hoorde plotseling weer vogeltjes fluiten. En schrok me wezenloos van de piepende remmen van een bus op het nabije zebrapad.

Het functioneren van mijn schildklieren

Hoewel ik in mijn gedachten steevast vooruit denk, sta ik vaak niet al te stil bij de consequenties van het voorgaande. Een paar jaar geleden onderging ik echter een echoscopie op mijn schildklieren, en naar bleek zien ze er niet al te strak uit. Ze zijn gepokt en gemazeld, zoals ik dat zelf dan maar roep. Maar opnieuw roepen de artsen dat dit geen problemen oplevert en geen reden is tot nadere onderzoeken. Nee, mijn hele leven ben ik al vrij stevig, of mollig, zo je het noemen wil, maar functioneren de schildklieren normaal, zeggen de artsen. Ook beweer ik bij hoog en bij laag dat ik altijd wat meer last ervaar van hormonale toestanden, die zelfs af en toe leiden tot mentale klachten, maar opnieuw achten de artsen dit niet als reden tot verdere onderzoeken.

Conclusie

Ergens denk ik dat ik ooit om een ‘second opinion’ moet vragen. Maar waar en hoe vind je een compleet onafhankelijke arts die bereid is geheel objectief naar mijn dossier te kijken en te concluderen dat dat foutje toen ik nog in de maak was van dusdanige proportie is, dat ik wel wat diepergaande onderzoeken waard ben. Hoe dan ook, denk ik dat de heren medici elkaar te allen tijde – zullen – dekken. En altijd zullen pretenderen dat er feitelijk niets loos is. Waarvoor dank…

Dit vind je misschien ook leuk...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze blog volgen?

Vul je e-mailadres in...

%d bloggers liken dit: